Home 
Editor’s note: This poem was written by Ronnie Abeto, a Filipino in Saudi Arabia who helps fellow Filipinos in trouble. This poem, written in 2003, was about Leonardo Lising and Nolando Lising, whose cases remained open due to the bungling of Philippine government officials. The poem, meant to be open-ended, was started by the late Alfred Ganapin, another Filipino who also helped his compatriots in the faraway land where they found work and friendship and the bayanihan spirit.
Patak ng luha ko'y di nagawang pigilan,
At tuluyang nanulay sa tutuluan,
Sa pagsikat ng mumunting banaag,
Aninag na kislap ng inaasam na liwanag,
Ang pag-asang minsa'y muntik nang lumisan
Sa tulong ng mga kamay na nagbibigkisan,
Nanumbalik sigla ng kamalayan
Alaala ni Lising, buhay na malalarawan
Pamilyang umaasam, kapagura'y mahihimlay.
Pagaw na tinig,
Paos na sigaw
Mga matang mapanglaw
Di kailanman susungaw
Ni magbibigay
Lantutay na galaw.
Paos man, meron ding alingawngaw,
Pagaw man, meron pa ring katinisan,
Mapanglaw man, may munting kislap
Hangga't mga bisig ay mahigpit
Sa pagkakakapit,
Sama-samang may isang galaw
Tyak makakamtan
Layuning inaasam..
Salamat Ka Bayani
Sa pino't maingat na pursigi
Upang litanya at lamay ni Lising
Di na muli pang kung saan masuling
Dalanging mariin
Ng boses kong matining
Diwa ng iyong pagkabayani
Gumising sa tanang mga kawani
Ng ahensyang katangi-tangi
Tungkuling ukol sa kanila
Nguni't sa iyo. sa akin, sa atin
Nasalalay at naihabilin...
Muli, panawaga'y tanggapin
Ng piling mga tambing,
Na may puso para kay Lising,
TULDOK sa litanya ang aming hiling.
Patuloy na sasalimpapaw
Sa makabagong kalawakan
Taghoy ng panawagan
Makinig ang may pandinig
Madama ng may pakiramdam
Panawagan sa TULDOK samahan
Pakikiisa ninyo'y inaasam...
